"iSaw" - piana na warszawskiej Starówce

Nazwa grupy założonej przez Jonathana Podboroska, Rolanda Snooksa and Roba Stuarta-Smitha wywodzi się z komedii "Ptaki" starogreckiego dramaturga Arystofanesa. Podniebne miasto Nefelo-Kokkugia wybudowane wśród chmur przez ptasich bohaterów stanowi czytelną metaforę obszaru zainteresowań projektantów. Zajmują się oni bowiem rozwojem tzw. algorytmów architektonicznych. Umożliwiają one tworzenie przestrzennych form podobnych do pajęczej sieci albo struktury kryształu. W odróżnieniu jednak od projektantów pokroju Zahy Hadid, którzy tworzą swoje wizje najpierw na papierze, członkowie grupy Kokkugia zajmują się jedynie kodem, pozostawiając finalny efekt mocy obliczeniowej komputerów.

Fot. Kokkugia

Podczas projektowania instalacji "iSaw" dla warszawskiej Starówki, posłużyli się oni algorytmem nazwanym "wetFoam". Chociaż termin "wilgotnaPiana" kojarzy się raczej z reklamą szamponu niż z awangardowym projektem architektonicznym, twórcy uznali, że najlepiej oddaje on formę ich konstrukcji. Algorytm ten odtwarza w postaci matematycznej interakcje zachodzące między płynem oraz gazem. I taki też jest projekt modernizacji starego centrum Warszawy.

Jak twierdzą sami twórcy, geometria wilgotnej piany jest wykorzystywana do ukształtowania dwóch oddzielnych, jednak wzajemnie zależnych przestrzeni. Organiczna bryła na funkcjonować na zasadzie kontrastu ze starą architekturą tak jak ?dom publiczny może koegzystować z katedrą nieświadomy obecności sąsiada" (Kokkugia - mistrzowie oryginalnych porównań). Celem ich działań jest stworzenie miejsca, w którym będzie intensyfikować się życie miasta, punktu spotkań i punktu orientacyjnego na mapie stolicy.

Fot. Kokkugia

Kokkugia jest grupą zajmującą się działalnością edukacyjną oraz rozwijaniem własnych algorytmów pomocnych w projektowaniu. Projekt dla Warszawy jest więc tylko teoretyczną koncepcją. Czy miałby szansę powstać mimo tradycyjnego podejścia do zagadnień architektonicznych dużej części decydentów?

ucho